تبلیغات
حضرت مهدی (عج)، از ظهور تا پیروزی - کوفه، شهری آخرالزمانی (3)

ما هم یکی از اون 313 نفر


Admin Logo
themebox Logo
نویسنده :محدثه 66
تاریخ:چهارشنبه 1394/05/7-11:53

کوفه، شهری آخرالزمانی (3)

۵ـ پیشینه و گستره ی پایتختی کوفه

قبّه الاسلام «کوفه» به تاریخ ۱۲ رجب ۳۶ ه‍.ق. با ورود مولای متّقیان، امیرمؤمنان (علیه السلام) به عنوان پایتخت حکومت علوی درآمد. (۲۸)
پس از شهادت آن حضرت، در حدود شش ماه، (۲۹) پایتخت حکومت امام حسن مجتبی (علیه السلام) بود و اینک در انتظار ظهور آن امام نور است، تا یک بار دیگر تداوم بخش حکومت عدل علوی، بر سریر عدالت تکیه داده، جهان را پر از عدل و داد کند، طومار عمر ستمگران را در نوردد و حکومت واحد جهانی را براساس عدالت و آزادی بنیان نهد.

این شهر در سال ۱۷ ه‍.ق. به صورت سرزمین شنزاری بود که در آن سه دیر وجود داشت. (۳۰)
سلمان فارسی و حذیفه بن یمان، پس از فتح «مداین» به دنبال محلّ مناسبی بودند که سبک شهرسازی نوین بنیاد گردد و مرکزی برای استقرار سپاه باشد.

هنگامی که سلمان و حذیفه به سرزمین کوفه آمدند و دیرها را دیدند، آنجا را پسندیدند، دست به دعا برداشتند و عرض کردند:
ای خدای زمین و آسمان، ای خدای باد و باران، ای خدای اختران فروزان، ای خدای خشکی ها و دریاها… این کوفه را برای ما مبارک گردان و آنجا را محل آسایش و آرامش قرار بده. (۳۱)
به دنبال صلاح دید سلمان و حذیفه، اهالی مداین، از محرّم ۱۷ ه‍.ق. دسته دسته به سوی کوفه کوچ کردند و قبایل دیگر نیز از اقطار و اکناف در کوفه گرد آمدند و شهرسازی کوفه به صورت جدید آغاز گردید.

نخستین بنایی که با نقشه و برنامه در کوفه تأسیس گردید، «مسجد اعظم کوفه» بود که به صورت مربع بنیاد گردید. (۳۲) آنگاه قصر (دارالاماره)، بازارها و محلّ بیت المال در مقابل محراب مسجد ساخته شد. (۳۳)
«مسجد کوفه» نخست برای چهل هزار نفر ساخته شد، سپس برای شصت هزار نفر توسعه یافت. (۳۴)
شهر «کوفه» به سرعت توسعه یافت و مساحت آن به پانزده کیلومتر در نُه کیلومتر رسید. (۳۵)
مولای متّقیان، علی (علیه السلام) در تاریخ دوازده رجب ۳۶ ه‍.ق. وارد کوفه شده، آنجا را به عنوان مقرّ حکومت و پایتخت خلافت خود برگزید (۳۶) و بدین سان دوران شکوفایی و شهرت جهانی آن آغاز گردید و شمار ساکنان آن به یک میلیون نفر رسید. (۳۷)
هنگامی که آن دست نیرومند الهی از آستین غیبت بیرون آمده، جهانی واحد را بر اساس عدالت و آزادی بنیاد نهند، کوفه را به عنوان پایتخت دولت کریمه قرار داده و قطر آن به ۵۴ مایل (در حدود ۱۱۰ کیلومتر) خواهد رسید. (۳۸)
روزی امیرمؤمنان (علیه السلام) با جمعی از اصحاب وارد «حیره» شد، با دست مبارکشان به سوی کوفه و حیره اشاره نموده و فرمودند:
«بی تردید این دو شهر به یکدیگر خواهد پیوست.» (۳۹)

امام صادق (علیه السلام) در این باره فرمودند:
«إذَا قَامَ قائمُ آلِ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) بَنَی فی ظَهْرِ الکُوفَهِ مَسجِداً لَهُ ألْفُ بابٍ و اتَّصَلَتْ بُیُوتُ أهْلِ الکُوفَهِ بِنَهْرَیْ کَرْبَلاء؛ (۴۰)
چون قائم آل محمد (علیه السلام) قیام کند، در پشت کوفه (نجف اشرف) مسجدی بنا می کند که دارای هزار در می باشد و خانه های اهل «کوفه» به دو نهر «کربلا» متصل می شود.»

و در حدیث دیگری فرمودند:
«إنَّ قائِمَنَا إذَا قَامَ أشْرَقَتِ الأرْضُ بِنُورِ رَبِّها…، و یَبْنِی فی ظَهْرِ الکُوفَهِ مَسْجِداً لَهُ ألْفُ بابٍ وَ یَتَّصِلُ بُیُوتُ الکُوفَهِ بِنَهَرِ کَرْبَلاءَ بِالْحِیرَه؛ (۴۱)
چون قائم ما قیام کند، زمین به نور پروردگارش روشن گردد… در ظهر کوفه مسجدی بنا نهد که برای آن هزار در باشد و خانه های کوفه به حیره و رود کربلا متصل گردد.»

امام باقر (علیه السلام) در همین باره فرمودند:
«هنگامی که دومین جمعه فرامی رسد، مردم عرضه می دارند: ای فرزند رسول خدا! نماز خواندن پشت سر شما، همانند نماز خواندن پشت سر رسول خدا (صلی الله علیه و اله و سلم) می باشد و مسجد گنجایش ما را ندارد.»
حضرت ولیّ عصر (علیه السلام) چاره اندیشی می کند، به سوی «نجف اشرف» حرکت نموده، مسجدی را پی ریزی می کند که هزار در داشته، همگان را در خود جای دهد. (۴۲)

این حدیث با سند دیگری نیز با اندک تفاوتی در تعبیر، از آن حضرت روایت شده است. (۴۳)
شهر کوفه در اوایل تأسیس شامل هشتاد هزار خانه ی مسکونی بود، که پنجاه هزار خانه از آنها، از آنِ دو قبیله ی «ربیعه» و «مُضَر»، بیست و چهار هزار خانه از آنها برای دیگر قبایل و شش هزار خانه از آنها اختصاص به «یمنی ها» داشت؛ (۴۴) ولی چون به صورت پایتخت دولت کریمه

درآید، همه ی مؤمنان در آن گرد آیند، چنان که در احادیث فراوان به آن تصریح شده است:

۱٫ «برای مردمان روزی فرامی رسد که هیچ مؤمنی نباشد، جز اینکه در کوفه باشد یا دلش به سوی آن پر کشد.» (۴۵)
۲٫ «تا روزی فرا رسد که همه مؤمنان در آن باشند یا به سوی آن پر کشند.» (۴۶)
۳٫ «هنگامی که قائم (علیه السلام) وارد «کوفه» شود، هیچ مؤمنی نمی ماند، جز اینکه در آنجا باشد یا به سوی آن عزیمت نماید.» (۴۷)
۴٫ «چون قائم (علیه السلام) قیام کند و وارد «کوفه» شود، هیچ مؤمنی نمی ماند، جز اینکه در آنجا قرار بگیرد.» (۴۸)
۵٫ «قیامت برپا نشود جز اینکه همه ی مؤمنان در کوفه گرد آیند.» (۴۹)

با توجه به آمار انسان ها و طول مدّت حکومت حقّه و گستره ی حکومت آن حضرت در شرق و غرب جهان، گرد آمدن همه ی مؤمنان در پایتخت، از وسعت شکوهمند، بی نظیر و بیرون از حدّ تصوّر شهر کوفه در عصر ظهور حکایت می کند.

امام باقر (علیه السلام) در این باره فرمودند:
«إنَّ القائِمَ یَمْلِکُ ثَلاثَمائَهٍ و تِسعَ سِنینَ کَما لَبِثَ أهلُ الکَهفِ فی کَهفِهِمْ یَملَأُ الأرضَ عَدلاً و قِسطاً کَما مُلِئَتْ ظُلْماً و جَوراً و یَفْتَحُ اللهُ لَهُ شَرْقَ الأرْضِ و غَرْبَهَا؛ (۵۰)
قائم (علیه السلام) سیصد و نُه سال فرمانروایی می کند، همان مقدار که اصحاب کهف در کهف درنگ کردند، زمین را پر از عدل و داد کند، آن گونه که پر از ظلم و ستم شده است. خداوند شرق و غرب جهان را برای او فتح می کند.»

برای توجیه امکان گرد آمدن همه ی مؤمنان در کوفه احتمالاتی هست، که با ذکر دو مقدمه ی کوتاه به برخی از آنها اشاره می شود:

۱٫ به طوری که در روایات فراوان آمده، بسیاری از مردمان پیش از ظهور حضرت ولیّ عصر (علیه السلام) به وسیله ی جنگ، سیل، طوفان، زلزله، طاعون، وبا و دیگر بلاهای زمینی و آسمانی از بین می روند. (۵۱)
۲٫ دیگر کشورها از بین نمی روند، بلکه با دست حضرت بقیّه الله (علیه السلام) گشوده شده و توسط فرستاده های آن حضرت اداره می شوند.
برای اداره ی هر کشور یکی از یارانش را فرستاده و می فرمایند:
«عَهْدُکَ فی کَفَّک وَ اَعْمَلْ بِما تَری؛ (۵۲)
پیمان تو در کف دست توست، هرچه [در آن] می بینی به آن عمل کن.»
پس از این دو مقدّمه ی کوتاه می توان گفت:

۱٫ شاید در هنگامه ی ظهور تعداد مؤمنان از چند صد میلیون نفر افزون تر نباشد و اداره ی آنها در یک شهر و خدمت رسانی به آنها با امکانات مدرن آن روز، ممکن باشد.
۲٫ شاید منظور از مؤمنان، مؤمنان خالص باشد و دیگر باورداران در دیگر مناطق تحت فرمان یاران اداره شوند.
۳٫ شاید شهرها و شهرک های فراوانی در گرداگرد «کوفه» ساخته شوند و مؤمنان در امّ القرای آن شهرها، که همان کوفه باشد و دیگر شهرک های تابعه ساکن باشند.
با توجّه به حکومت جهانی آن حضرت و گستره ی زمانی آن و طول عمر مردم در عصر ظهور که تا هزار تن از فرزندان خود را درک می کنند، گستره ی پایتخت چنین حکومت جهان شمولی از محدوده ی تفکرات ما بیرون است. به امید روزی که حکومت واحد جهانی براساس عدالت و آزادی در پهن دشت گیتی بنیاد گردد.

۶ـ کوفه، پایتخت دولت کریمه

از پیشوای به حقّ ناطق، امام جعفر صادق (علیه السلام) پرسیدند: محل اقامت حضرت مهدی (علیه السلام) و محل اجتماع مؤمنان در هنگامه ی ظهور کجا خواهد بود؟ فرمودند:

«دَارُ مُلْکِهِ الکُوفَهُ و مَجْلِسُ حُکْمِهِ جُامِعُهَا و بَیْتُ مالِهِ و مَقْسَمُ غَنَائِمِ المُسْلِمِینَ مَسْجِدُ السَّهْلَهِ و مَوْضِعُ خَلَوَاتِهِ الذَّکَوَاتُ البِیضُ مِنَ الغَرِیَّیْن؛ (۵۳)
مرکز حکومتش «کوفه»، مرکز قضاوت و دادرسی اش «مسجد اعظم کوفه»، مرکز بیت المال و محلّ تقسیم غنایم مسلمانان مسجد سهله، محلّ مناجات و خلوتش «تپّه های سپید غریّین» (نجف اشرف) می باشد.»

امام صادق (علیه السلام) پس از تشریح هنگامه ی ظهور و بیعت مردمان از اقطار و اکناف جهان با امام مهدی (عج)، فرمودند:
«ثُمَّ یَسِیرُ إلَی الکُوفَه فَیَنْزِلُ عَلَی نَجَفها، ثُمَّ یُفَرِّقُ الجُنُود مِنها إلی الأمصَار لِدَفْع عَمَّال الدَّجَّال، فَیَمْلَأُ الأرضَ قِسْطاً و عَدْلاً کَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً و جَوْراً؛ (۵۴)

آنگاه به سوی کوفه می رود و در نجف کوفه سکنا می گزیند، سپس سپاهیانش را از آنجا به اقطار و اکناف جهان گسیل می دارد تا به دفع عمّال دجّال بپردازند. پس زمین را پر از عدل و داد نماید، آن گونه که پر از ظلم و ستم شده باشد.»

امام باقر (علیه السلام) در این باره فرمودند:
«کَأنِّی بِالقّائِمِ (علیه السلام) عَلَی نَجَفِ الکُوفَهِ و قَدْ سَارَ إلَیْهَا مِنْ مَکَّهَ فی خَمْسَهِ آلافٍ مِنَ المَلائِکَهِ جَبْرَئِیلُ عَنْ یَمِینِهِ و مِیکائِیلُ عَنْ شِمَالِهِ و المَؤمِنُونَ بَینَ یَدَیْهِ و هُوَ یُفَرِّقُ الجُنُودَ فی البِلاد؛ (۵۵)
گویی قائم (علیه السلام) را به چشم خود می بیند که با پنج هزار فرشته، از «مّکه» به سوی نجف کوفه رفته، جبرئیل در طرف راست و میکائیل در طرف چپ و مؤمنان در پیش روی آن حضرت قرار دارند، از آنجا سپاهیانش را به سوی کشورها گسیل می دارد.»
و در حدیث دیگری فرمودند:
«یَدْخُلُ الکُوفَهَ و فِیها ثَلاثُ رَایاتٍ قَدِ اضْطَرَبَتْ فَتَصْفُو لَهُ و یَدْخُلُ حَتَّی یَأتِیَ المِنْبَرَ فَیَخْطُبُ فَلا یَدْرِی النَّاسُ ما یَقُولُ مِنَ البُکاء؛ (۵۶)
در حالی که سه پرچم در «کوفه» به شدّت درگیر است، او وارد کوفه می شود، پس کوفه مسخّر او می گردد، او وارد کوفه شده بر فراز منبرش قرار گرفته، به ایراد خطبه می پردازد، مردم آن قدر اشک شوق می ریزند که متوجّه سخنان او نمی شوند.»

امیرمؤمنان (علیه السلام) ضمن یک حدیث طولانی، فرمودند:
«ثُمَّ یُقْبِلُ إلَی الکُوفَهِ فَیَکُونُ مَنْزِلُهُ بِهَا؛ (۵۷)
آنگاه به سوی کوفه رو کرده و اقامتگاهش را در آنجا قرار می دهد.»
و در فراز دیگری از این حدیث فرمودند:
«یَسْکُن هُوَ و اَهْلِ بَیْتِهِ الرَّحْبَه؛ (۵۸)
او و اهل بیتش در «رحبه» سکونت می کنند.» (۵۹)
و در پایان می افزاید:
«وَ الرَّحْبَهُ إنَّما کَانَتْ مَسْکَنَ نُوحِ و هِیَ أرْضٌ طَیِّبَهٌ و لا یَسْکُنُ رَجُلٌ مِنْ آلِ مُحمدٍ (علیه السلام) و لا یُقْتَلُ إلَّا بِأرْضٍ طَیِّبَهٍ زاکِیهٍ فَهُمُ الأوْصیاءُ الطِّیِّبُون؛ (۶۰)

رحبه اقامتگاه حضرت نوح (علیه السلام) بود. آنجا سرزمین پاکیزه ای است و هرگز هیچ یک از آل محمد (صلی الله علیه و اله و سلم) جز در یک سرزمین مقدّس سکنا نمی گزیند و جز در یک سرزمین پاک و پاکیزه به شهادت نمی رسد.»

از امام باقر (علیه السلام) پرسیدند: پس از «مکّه» و «مدینه»، کدامین بقعه از بقاع پروردگار افضل است؟ فرمودند: «کوفه»، سپس در ضمن شمارش ویژگی های کوفه فرمودند:
«وَ فِیهَا یَظْهَرُ عَدْلُ اللهِ و فیها یَکُونُ قَائِمُهُ و الْقُوَّامُ مِنْ بَعْدِهِ و هِیَ مَنازِلُ النَّبِیِّینَ و الأوصِیاءِ و الصَّالِحِین؛ (۶۱)
عدالت خداوند در آنجا ظاهر می شود و قائم (علیه السلام) و دیگر قائمان، قیام کنندگان به قسط، که پس از او می آیند، در آنجا ساکن می شوند. آنجا اقامتگاه انبیا و اوصیا و صالحان خواهد بود.»
منظور از «قائمان بعد از او» احتمالاً پیشوایان هدایت گر بعد از آن حضرت می باشند، چنان که شیخ مفید (ره) فرموده:
بعد از حضرت قائم (علیه السلام) برای احدی فرمانروایی نیست، به جز آنچه در روایات آمده که فرزندانش به آن امر قیام می کنند، اگر خداوند بخواهد. (۶۲)

سیّد مرتضی علم الهدی نیز در این باره گفت:
ممکن است پس از آن حضرت پیشوایانی باشند که برای حفظ دین و حراست از مصالح مسلمانان قیام کنند و این موضوع موجب نمی شود که ما از دوازده امامی بودن بیرون برویم؛ زیرا ما به شناخت ۱۲ امام معصوم مکلّف هستیم… (۶۳)

شیخ صدوق (ره) در این باره حدیثی نقل کرده که ابهام حدیث فوق را از بین می برد:
ابوبصیر گوید: به محضر امام صادق (علیه السلام) عرضه داشتم: من از پدر بزرگوارتان شنیدم که فرمودند:
«یَکُونُ بَعْدَ القَائِمِ اثْنا عَشَرَ مَهْدیّا؛ بعد از قائم (علیه السلام) دوازده هدایت گر خواهد بود.» امام فرمودند:
«إنَّما قالَ اثْنَا عَشَرَ مَهْدِیّاً وَ لَمْ یَقُلْ اثْنَا عَشَرَ إمَاماً؛ او فرمود که دوازده «هدایتگر» و نفرمود: دوازده امام.»
سپس فرمودند:
«آنها گروهی از شیعیان ما هستند که مردم را به موالات و شناخت حقّ ما دعوت می کنند.» (۶۴)
شیخ طوسی (ره) حدیث دیگری از امام باقر (علیه السلام) روایت کرده که در فرازی از آن فرمودند:
«یا أبا حمزه إنّ منّا بعد القائم احد عشر مهدیاً من ولد الحسین علیه السلام؛ (۶۵)
ای ابا حمزه بعد از قائم (علیه السلام) از ما یازده هدایت گر از نسل حسین (علیه السلام) خواهد بود.»
شیخ حرّ عاملی (ره) در این باره و (۶۶) نگارنده نیز در زمینه ی روایات رسیده پیرامون فرزندان حضرت ولیّ عصر (علیه السلام) به تفصیل سخن گفته اند. (۶۷)
امّا جمله ی: «و هی تکون منازل النبیّین…؛ آنجا اقامتگاه پیامبران، اوصیای پیامبران و صالحان خواهد شد» در حدیث سابق، اشاره به عالم رجعت است.

آیات فراوانی از «قرآن» به رجعت تفسیر شده و احادیث فراوانی از پیشوایان معصوم رسیده، که بی گمان بیش از حدّ تواتر است؛ (۶۸) بلکه به تعبیر شیخ حرّ عاملی جزو ضروریّات مذهب شیعه است (۶۹) و همه ی علمای شیعه بر آن اتّفاق نظر دارند و به اصطلاح مسئله ی اجماعی است. (۷۰)

براساس روایات فراوانی که در ذیل آیه ی ۸۱ سوره ی «آل عمران» وارد شده، همه ی پیامبران رجعت می کنند و تحت فرمان امیرمؤمنان (علیه السلام) قرار می گیرند. (۷۱)

در روایات دیگری از اوصیای پیامبران، از جمله یوشع بن نون به صراحت نام برده شده که رجعت می کنند و از یاران حضرت صاحب الزمان (علیه السلام) می باشند. (۷۲)

در این روایات از سلمان، مقداد، جابر بن عبدالله، مالک اشتر، اصحاب کهف و جمعی دیگر از صالحان به صراحت یاد شده و تصریح شده که رجعت خواهند نمود. (۷۳)

در حدیثی مفضّل بن عمر از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمودند:
«إذَا قَامَ قَائِمُ آلِ مُحمَّدٍ اسْتَخْرَجَ مِنْ ظَهْرِ الکَعْبَهِ سَبْعَهً و عِشْرینَ رَجُلاً خمسه و عشرین [خَمْسَهَ عَشَرَ مِنْ قَوْمِ مُوسَی الَّذینَ یَقْضُونَ بِالحقِّ و بِهِ یَعْدِلُونَ و سَبْعَهً مِنْ أصْحابِ الکَهْفِ و یُوشَعَ وَصِیِّ مُوسَی و مُؤمِنَ آلِ فِرْعَوْنَ و سَلْمَانَ الفَارِسِیَّ و أبَا دُجانَهَ الأنْصَارِیَّ و مالِکَ الأشْتَر؛ (۷۴)

چون قائم آل محمّد (علیه السلام) قیام کند، ۲۷ نفر را از پشت کوفه بیرون می آورد: ۱۵ تن از قوم حضرت موسی (علیه السلام) که به حقّ داوری می کردند و به حقّ، عدالت را رعایت می نمودند. ۷ تن اصحاب کهف، یوشع وصیّ موسی، مؤمن آل فرعون، سلمان فارسی، ابودجّانه انصاری و مالک اشتر.»

براساس این بیان قبّه الاسلام، «کوفه» در حدود شش سال در عهد امیرمؤمنان (علیه السلام) پایتخت دولت حقّه بود و در حدود شش ماه در عهد خلافت ظاهری امام حسن مجتبی (علیه السلام) پایتخت خلافت اسلامی بود و به مدّت ۳۰۹ سال پایتخت حکومت و مقرّ فرماندهی حضرت بقیّه الله (علیه السلام) خواهد بود.

۷ـ کوفه، پایتخت دولت خاندان وحی در هنگامه ی رجعت

از ویژگی های «کوفه» این پایتخت دولت کریمه ی اهل بیت (علیهم السلام)، گستره ی زمانی و مکانی آن است که تاکنون هیچ پایتختی در جهان از این نظر مانند آن نبوده است. بر اساس روایات اهل بیت (علیهم السلام) عمر دنیا یکصد هزار سال خواهد بود، که بیست هزار سال آن مربوط به دشمنان اهل بیت (علیهم السلام) و هشتاد هزار سال آن مربوط به خاندان عصمت و طهارت (علیه السلام) است. (۷۵)

اهل تحقیق معتقد هستند که منظور از این حدیث بیان نسبت حکومت حقّه ی اهل بیت (علیهم السلام) در مقایسه با کلّ عمر کره ی زمین است؛ یعنی هشتاد درصد از کلّ عمر جهان مربوط به این خاندان و بیست درصد دیگر مربوط به دیگران است.

روایاتی که مدّت رجعت رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) را پنجاه هزار سال، (۷۶) امیرمؤمنان (علیه السلام) را چهل و چهار هزار سال (۷۷) و امام حسین (علیه السلام) را چهل هزار سال تعیین می کنند، (۷۸) گواه بیان فوق می باشند.

آیا به جز کوفه پایتختی سراغ داریم که دوران پایتختی آن به بلندای هشتاد درصد عمر جهان باشد؟
نخستین کسی که در کوفه رحل اقامت افکنده، بر جهان هستی فرمان روایی می کند، خورشید جهان افروز امامت، کعبه ی مقصود و قبله ی موعود جهان خلقت، واپسین حجّت حضرت احدیّت، آخرین مصلح و منجیّ جهان بشریّت، وجود اقدس حضرت بقیّه الله (علیه السلام) است، که به مدت سیصد و نه سال حکومت می کند. (۷۹)

در واپسین روزهای عمر شریف حضرت بقیه الله (علیه السلام)، سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) با هفتاد و پنج هزار نفر از شیعیان (۸۰) و هفتاد تن از شهدای «کربلا» رجعت می کند (۸۱) و مدت فرمان روایی اش به قدری طول می کشد که ابروهایش روی دیدگانش می افتد. (۸۲)

با توجه به اعتقاد قطعی ما، که معصوم را جز معصوم غسل نمی دهد، در احادیث فراوانی تصریح شده که غسل و کفن حضرت ولی عصر (علیه السلام) توسط امام حسین (علیه السلام) انجام خواهد شد. (۸۳)

آنگاه مولای پرواپیشگان امیرمؤمنان (علیه السلام) رجعت نموده، به مدّت چهل و چهار هزار سال فرمانروایی می کنند. (۸۴)
بر اساس این بیان فرمانروایی پیشوایان معصوم در دوران رجعت ده ها هزار سال به طول خواهد انجامید، از این رهگذر گستره ی زمانی پایتختی «کوفه» به بلندای آفتاب بوده، هشتاد درصد عمر جهان را فرا خواهد گرفت.

از روایات رجعت استفاده می شود که پایتخت دولت کریمه ی خاندان وحی در دوران رجعت نیز شهر کوفه خواهد بود که به چند نمونه از آنها اشاره می کنیم:

۴٫ مفضّل در ضمن یک حدیث بسیار طولانی از امام صادق (علیه السلام) در زمینه ی رجعت سالار شهیدان نقل می کند که فرمودند:
«ثُمَّ یَسیرُ بِتِلْکَ الرَّایَاتِ کُلِّهَا حَتَّی یَرِدَ الکُوفَهَ و قَدْ جُمِعَ بِها أکثَرُ أهْلِ الأرْضِ یَجْعَلُهَا لَهُ مَعْقِلا؛ (۸۵)
امام حسین (علیه السلام) با آن علم ها و لشکرها حرکت نموده، وارد کوفه می شود، آن روز بیشتر مردمان در آنجا گرد آمده اند، پس کوفه را سور دفاعی و مرکز فرماندهی خود قرار می دهد.

امام حسین (علیه السلام) در شب عاشورا در ضمن خطبه ی مفصّلی از شهادت خود خبر داده، سپس از رجعت خویش گفت و گو نموده، در فرازی از آن فرمودند:
«فَأکُونُ أوَّلَ مَنْ یَنْشَقُّ الأرْضُ عَنْهُ فَأخْرج…؛
من نخستین کسی خواهم بود که زمین برایش شکافته می شود، پس من بیرون می آیم…»
و در ادامه فرمودند:
«ثُمَّ إنَّ اللهَ یُخْرِجُ مِنْ مَسْجِدِ الکُوفَهِ ـ عَیْناً مِنْ دُهْنٍ و عَیْناً مِنْ ماءٍ و عَیناً مِنْ لَبَن؛ (۸۶)
آنگاه خداوند از «مسجد کوفه» چشمه ای از روغن، چشمه ای از آب و چشمه ای از شیر بیرون می آورد.»
از این خطبه ی امام حسین (علیه السلام) نیز استفاده می شود که پایتخت آن حضرت در عهد رجعت در «کوفه» خواهد بود.
در حدیث دیگری از رجعت های مختلف امیرمؤمنان (علیه السلام)، از جمله در عهد فرمانروایی امام حسین (علیه السلام) و حضور یکصد هزار نفر از اصحاب که سی هزار نفرشان از کوفه می باشند، سخن رفته است. (۸۷)
و در حدیث دیگری از فرا رسیدن پایان مهلت ابلیس «الیوم الوقت المعلوم» (۸۸) و نبرد امیرمؤمنان (علیه السلام) با وی در سرزمین «روحا» (۸۹) در نزدیکی «کوفه» و پیدایش دو باغ سرسبز «جنّتان مدها مّتان» (۹۰) در حوالی «مسجد کوفه» سخن رفته است. (۹۱)
پایتخت امیرمؤمنان (علیه السلام) در دوران رجعت، «نجف اشرف» (ظهر کوفه) خواهد بود. (۹۲)



۲۸٫ وقعه ی صفین، ص ۳٫
۲۹٫ از ۲۱ رمضان ۴۰ ه‍.ق. تا ۲۵ ربیع الاول ۴۱ ه‍.ق.
۳۰٫ البرهان فی تفسیر القرآن، ج ۱۰، ص ۵۵٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۰۴٫
۳۱٫ تاریخ طبری، ج ۳، ص ۱۷۶، حوادث سال ۵۱۷ ه‍.ق.
۳۲٫ تاریخ طبری، ج ۳، ص ۱۴۶، حوادث سال ۱۷ ه‍.ق.
۳۳٫ همان، ص ۱۴۸٫
۳۴٫ معجم البلدان، ج ۴، ص ۴۹۱٫
۳۵٫ دائره المعارف الاسلامیه الشّیعیه، ج ۱۰، ص ۳۶٫
۳۶٫ واقعه ی صفین، ص ۳٫
۳۷٫ به نقل از مرحوم آیت الله سید محمّد شیرازی.
۳۸٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۲٫
۳۹٫ تهذیب الاحکام، ج ۳، ص ۲۵۳؛ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۷۴٫
۴۰٫ الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۰؛ اعلام الوری، ج ۲، ص ۲۸۷٫
۴۱٫ غیبت طوسی، ص ۴۶۸؛ اثبات الهداه، ج ۳، ص ۵۱۵٫
۴۲٫ همان.
۴۳٫ الارشاد، ج ۲ ص ۳۸۰؛ اعلام الوری، ج ۲، ص ۲۸۷٫
۴۴٫ معجم البلدان، ج ۴، ص ۴۹۲٫
۴۵٫ دلائل الامامه، ص ۴۶۳؛ نوادر المعجزات، ص ۱۹٫
۴۶٫ رجال الکشّی، ص ۲۴؛ بحارالأنوا، ج ۲۲، ص ۳۸۹٫
۴۷٫ غیبت طوسی، ص ۴۵۵؛ اثبات الهداه، ج ۳، ص ۵۱۴٫
۴۸٫ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۸۵٫
۴۹٫ غیبت طوسی، ص ۴۵۱؛ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۳۰٫
۵۰٫ غیبت طوسی، ص ۴۷۴؛ دلائل الامامه، ص ۴۵۶٫
۵۱٫ الفتن مروزی، ج ۲، ص ۶۱۲؛ الملاحم ابن المنادی، ص ۱۱۲؛ الفتن و الملاحم، ص ۵۶؛ معجم الملاحم و الفتن، ج ۴، ص ۲۹۱٫
۵۲٫ دلائل الامامه، ص ۴۶۷؛ اثبات الهداه، ج ۳ ص ۵۷۳٫
۵۳٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۱؛ حلیه الابرار، ج ۵، ص ۳۸۴٫
۵۴٫ گزیده ی کفایه المهتدی، ص ۲۸۷٫
۵۵٫ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۳۷٫
۵۶٫ إعلام الوری، ج ۲، ص ۲۸۷؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۰٫
۵۷٫ تفسیر عیّاشی، ج ۱، ص ۱۶۵؛ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۲۲۴٫
۵۸٫ همان.
۵۹٫ رَحبه در لغت به معنای پهن دشت، چمن زار، بستان، جالیز، تاکستان و سرزمین سبز و خرّم می باشد و «رُحبه» نام سرزمین های فراوان، از جمله نام محلّی در یک منزلی کوفه بر کرانه ی رودخانه ی قادسیه می باشد. [لسان العرب، ج ۵، ص ۱۶۶؛ معجم البلدان، ج ۳، ص ۳۳].
۶۰٫ تفسیر عیّاشی، ج ۱، ص ۱۶۶؛ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۲۲۵٫
۶۱٫ تهذیب الاحکام، ج ۶، ص ۳۱٫ مزار شیخ مفید، ص ۱۸٫ کامل الزّیارات، ص ۳۰٫ المزار الکبیر، ص ۱۱۳٫ مختصر البصائر، ص ۱۷۸٫ وسائل الشّیعه، ج ۵، ص ۲۵۵٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۴۸٫ حلیه الابرار، ج ۵، ص ۳۴۰٫
۶۲٫ الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۷٫
۶۳٫ رسائل الشّریف المرتضی، ج ۳، ص ۱۴۶٫
۶۴٫ کمال الدّین، ج ۲، ص ۳۵۸؛ مختصر البصائر، ص ۴۹۳٫
۶۵٫ غیبت طوسی، ص ۴۷۸٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۴۵٫
۶۶٫ الایقاظ من الهجعه برهان علی الرجعه، ص ۳۶۲-۳۷۱٫
۶۷٫ جزیره ی خضرا، ص ۳۸ ۴۶
۶۸٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۲۳؛ بیان الفرقان، ج ۵، ص ۲۷۵٫
۶۹٫ الایقاظ من الهجعه برهان علی الرجعه، ص ۸۲٫
۷۰٫ مجمع البیان، ج ۷، ص ۲۳۵٫
۷۱٫ تفسیر عیّاشی، ج ۱، ص ۳۱۸؛ تفسیر برهان، ج ۲، ص ۴۳۴٫
۷۲٫ الارشاد، ج ۲ ص ۳۸۶؛ تفسیر عیّاشی، ج ۲، ص ۱۶۵٫
۷۳٫ همان، دلائل الامامه، ص ۴۶۳؛ حلیه الابرار، ج ۵، ص ۳۰۳٫
۷۴٫ تفسیر عیّاشی، ج ۲، ص ۱۶۵؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳۸۶٫
۷۵٫ الایقاظ من الهجعه، ص ۳۳۹؛ مختصر البصائر، ص ۲۱۲٫
۷۶٫ البرهان فی تفسیر القرآن، ج ۱۰، ص ۵۵؛ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۰۴٫
۷۷٫ همان.
۷۸٫ تفسیر برهان، ج ۲، ص ۴۰۸؛ رجعت یا دولت کریمه اهل بیت، ص ۱۹۰٫
۷۹٫ بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰؛ گزیده ی کفایه المهتدی، ص ۳۰۵٫
۸۰٫ البرهان فی تفسیر القرآن، ج ۸، ص ۴۳۹؛ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۰۶٫
۸۱٫ الکافی، ج ۸، ص ۱۷۵؛ تفسیر العیّاشی، ج ۳، ص ۳۷٫
۸۲٫ مختصر البصائر، ص ۲۹؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج ۷، ص ۳۷۶٫
۸۳٫ الکافی، ج ۸، ص ۱۷۵٫ البرهان فی تفسیر القرآن، ج ۶، ص ۵۱٫
۸۴٫ منتخب الانوار المضیئه، ص ۲۰۲؛ الایقاظ من الهجعه، ص ۳۳۸٫
۸۵٫ مختصر البصائر، ص ۱۸۹؛ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۵٫
۸۶٫ الخرائج و الجرائح، ج ۲، ص ۸۴۸؛ مختصر البصائر، ص ۳۷٫
۸۷٫ بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۷۴٫
۸۸٫ سوره حجر (۱۵) آیه ۳۸٫
۸۹٫ از روستای رُحبه در حوالی کوفه [معجم البلدان، ج ۳، ص ۷۶].
۹۰٫ سوره ی الرّحمن (۵۵)، آیات ۶۲-۶۴٫
۹۱٫ مختصر البصائر، ص ۲۷؛ تفسیر برهان، ج ۵، ص ۴۸۵٫
۹۲٫ مختصر البصائر، ص ۱۹۰٫
منبع مقاله : 
شفیعی سروستانی، اسماعیل؛ (۱۳۹۱)، دانشستان سرزمین های درگیر در واقعه ی شریف ظهور، جلد دوم (عراق، عربستان و یمن)،



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


http://fannie6simpson08.hazblog.com
سه شنبه 1396/03/2 13:29
Hi there, You've done a fantastic job. I will definitely digg it and personally recommend to my friends.
I'm confident they will be benefited from this web site.
تبادل بازدید
چهارشنبه 1394/05/7 12:35
لینک خود را رایگان در دایرکتوری ثبت کنید
و از امکانات سایت استفاده کنید

http://linkz.ir
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر