تبلیغات
حضرت مهدی (عج)، از ظهور تا پیروزی - کوفه، شهری آخرالزمانی (۲)

ما هم یکی از اون 313 نفر


Admin Logo
themebox Logo
نویسنده :محدثه 66
تاریخ:چهارشنبه 1394/05/7-11:45

کوفه، شهری آخرالزمانی (۲)

۴ـ جایگاه آن امام نور به هنگام ظهور

در احادیث فراوانی، به صراحت، اعلام شده که اقامتگاه شخصی حضرت بقیّه الله، ارواحنا فداه، در دوران ظهور «مسجد مقدّس سهله» است. به شماری از این روایات اشاره می کنیم:

۱٫ محدثان عالی مقام شیعه، با اسناد معتبر، در مجامع حدیثی روایت کرده اند که روزی در محضر مقدّس رئیس مذهب شیعه، حضرت امام صادق (علیه السلام) از «مسجد سهله» گفت و شنود شد. فرمودند:
«أمَا إنَّهُ مَنْزِلُ صاحِبِنَا إذَا قامَ بِأهْلِه؛ (۱)
آنجا اقامتگاه صاحب ما است، هنگامی که با خانواده اش قیام کند.»

در برخی از منابع، به جای «قامَ»، «قَدِمَ» آمده است؛ (۲) یعنی هنگامی که تشریف بیاورند و در نقل برخی از محدّثان، به جای «أما انّه»، «مسجد السّهله» آمده است؛ (۳) یعنی به جای ضمیر، اسم صریح آمده است.

۲٫ بیش از دو قرن پیش از میلاد مسعود حضرت مهدی (علیه السلام)، امیرمؤمنان، علی (علیه السلام) به هنگام ترسیم خط سیر حضرت ولیّ عصر (علیه السلام) در آستانه ی ظهور، فرمودند:
«کَأنَّنِی بِهِ قَدْ عَبَرَ مِنْ وَادِی السَّلامِ إلَی مَسِیلِ السَّهلَهِ عَلَی فَرَسٍ مُحَجَّلٍ لَهُ شِمْراخٌ یَزْهَرُ یَدْعَو و یَقُولُ فِی دُعَائِهِ لَا إلَهَ إلَّا اللهُ حَقّاً حقّا…؛ (۴)
گویی او را با چشم خود می بینم که از وادی السّلام عبور کرده، بر فراز اسبی که سپیدی پاها و پیشانی اش همی درخشد، به سوی مسجد سهله در حرکت است و بر لب زمزمه دارد و خدا را این گونه می خواند: «لا اله الا الله حقّاً حقّاً…».

۳٫ بیش از یک قرن پیش از ولادت خجسته ی حضرت حجّت (علیه السلام)، امام صادق (علیه السلام) خطاب به یار با وفایش ابوبصیر فرمود:
«ای ابا محمّد! همانا محلّ نزول قائم (علیه السلام) با اصحاب و خانواده اش در مسجد سهله خواهد بود.»
ابوبصیر عرضه داشت: آیا محل اقامت دائمی آن حضرت، در مسجد سهله خواهد بود؟. حضرت فرمودند: «آری» سپس فرمودند:
«مسجد سهله، اقامتگاه حضرت ادریس (علیه السلام) بود؛
مسجد سهله اقامتگاه حضرت ابراهیم خلیل الرحمان (علیه السلام) بود؛
خداوند، پیامبری را مبعوث نکرده، جز اینکه در مسجد سهله نماز گزارده است؛
«مسجد سهله»، پایگاه حضرت خضر (علیه السلام) است؛
کسی که در مسجد سهله اقامت کند، همانند کسی است که در خیمه ی رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) اقامت کند؛
مرد و زن با ایمانی یافت نمی شود، جز اینکه دلش به سوی مسجد سهله پر می زند؛
در مسجد سهله، تخته سنگی است که تمثال همه ی پیامبران بر آن نقش بسته است؛
احدی در مسجد سهله نماز نمی گزارد که با نیت راستین خدا را بخواند، جز اینکه خداوند او را با حاجت برآورده شده از آنجا برمی گرداند؛
احدی نیست که در مسجد سهله به خدا پناهنده شود، جز اینکه خداوند او را از آنچه بیم دارد، پناه دهد.»
ابوبصیر عرض کرد: فضیلت بسیار بزرگی است!
امام صادق (علیه السلام) فرمودند: «آیا برایت بیفزایم؟». عرض کرد: بلی. فرمودند:
«مسجد سهله، از آن بقعه هایی است که خداوند دوست دارد او را در آنجا بخوانند. شب و روزی نیست که فرشتگان به زیارت مسجد سهله نشتابند و در آنجا به عبادت حق تعالی نپردازند.
اگر من در آن سامان سکونت داشتم، هیچ نمازی را جز در مسجد سهله نمی خواندم.
ای ابا محمّد! اگر مسجد سهله هیچ فضیلتی جز فرود آمدن فرشته ها و اقامت پیامبران را نداشت، همین فضیلت بس بود؛ در حالی که این همه فضیلت دارد.
آنچه از فضایل مسجد سهله برای تو بازگو نکردم، بیش از فضایلی است که برایت گفتم.» (۵)
محمّد بن حسین بن عبدالله تمیمی، (۶) مشهور به ابوسوره از بزرگان «زیدیّه» بود. روز عرفه ای، به زیارت امام حسین (علیه السلام) مشرف شد. شب عید را نیز در «حائر حسینی» بیتوته کرد. در پگاه «عید اضحی»، به هنگام خروج از حرم امام حسین (علیه السلام) به پیشگاه مقدّس حضرت بقیّه الله (علیه السلام) شرفیاب شد. در محضر آن قبله ی موعود، به سوی «مسجد سهله» حرکت کرد. معجزه ای از آن حضرت مشاهده کرد. مستبصر شد و به آیین تشیّع اثناعشری گروید.
ابوسوره می گوید:
هنگامی که به مقابر مسجد سهله (۷) رسیدیم، آن امام همام فرمودند:
«اینجا خانه ی من است». (۸)
در این احادیث، از مسجد سهله به عنوان اقامتگاه حضرت بقیّه الله (علیه السلام) به هنگام ظهور سخن رفته است و در احادیث فراوان دیگری، به ابعاد دیگری از ویژگی های مسجد سهله اشاره شده که شماری از آنها را در اینجا می آوریم:

۸٫ شیخ طوسی، با سلسله ی اسناد خود، ضمن یک حدیث طولانی، از وجود مقدّس امیرمؤمنان (علیه السلام) روایت می کند که به هنگام شمارش مساجد مبارکه ی «کوفه» فرمودند:
«مسجد بنی ظفر، که همان مسجد سهله است، مسجد مبارکی است. به خدا سوگند! در آن، تخته سنگ سبز رنگی است که خداوند هیچ پیامبری را مبعوث نکرده، جز اینکه تمثال صورتش در آن هست.» (۹)

۹٫ مرحوم کلینی، در همین باره، حدیثی با سلسله ی اسنادش از امام باقر (علیه السلام) روایت کرده که آن حضرت، در شمار مساجد مبارک کوفه فرمودند:
«و مسجد بنی ظفر، همان مسجد سهله است». (۱۰)

۱۰٫ امام صادق (علیه السلام) خطاب به علاء بن رزین فرمودند: «در نزدیکی شما، مسجدی هست که شما آن را «مسجد سهله» می نامید و ما آن را «مسجد شری» (۱۱) می نامیم، آیا در آن مسجد نماز می خوانی؟» علاء گفت: آری! جانم به فدایت! من، در آنجا نماز می خوانم.
امام صادق (علیه السلام) فرمودند:
«آری، آنجا برو؛ زیرا، هرگز اندوهناکی به آنجا نمی رود، جز اینکه خداوند، اندوهش را می زداید. [یا فرمودند: حاجتش را برآورده می کند] و در آنجا زبر جدی است که تمثال همه ی پیامبران و همه ی اوصیای پیامبران در آن است.» (۱۲)

۱۱٫ امیرمؤمنان (علیه السلام) به مالک بن ضمره رواسنی – که از خواصّ اصحابشان بود ـ (۱۳) فرمودند:
«آیا به مسجدی که در پشت خانه ات هست، می روی؟ و در آن نماز می گزاری؟». مالک گفت: ای امیرمؤمنان! معمولاً، در این مسجد، خانم ها نماز می خوانند.
فرمودند:
«ای مالک! این، مسجدی است که هرگز شخص اندوهناکی به آنجا نمی رود، جز اینکه خداوند همّ و غمش را برطرف می کند و حاجتش را برمی آورد.» (۱۴)
در این حدیث، اگرچه به نام مسجد سهله تصریح نشده؛ اما با توجه به احادیثی که در فضایل این مسجد سخن گفته اند می توان دریافت که این روایت درباره ی مسجد سهله است. (۱۵)

۱۲٫ امام صادق (علیه السلام) در این باره فرمودند:
«هیچ غم زده ای نیست که به «مسجد سهله» برود و در آن دو رکعت نماز میان مغرب و عشاء بخواند و خدای را بخواند، جز اینکه خداوند غم هایش را بزداید. (۱۶)»

۱۳٫ از امام زین العابدین (علیه السلام) روایت شده که فرمودند:
«هر کس در مسجد سهله دو رکعت نماز بگزارد، خداوند، دو سال بر عمر او می افزاید.» (۱۷)

۱۴٫ امام صادق (علیه السلام) در این باره فرمودند:
«هنگامی که وارد «کوفه» شدی، به مسجد سهله برو و در آنجا نماز بگزار، آنگاه حاجت های مادی و معنوی خود را از خداوند طلب کن که مسجد سهله خانه ی ادریس نبی بود. حضرت ادریس در آنجا لباس می دوخت و نماز می خواند.» (۱۸)
«هر کس در مسجد سهله خدا را بخواند، برای هر حاجتی که مورد علاقه اش باشد، خداوند، حاجتش را برآورده می کند و در روز قیامت، او را تا رتبه ی حضرت ادریس بالا می برد و از ناملایمات دنیا و نیرنگ های دشمنان پناهش می دهد.»

۱۵٫ مرحوم کلینی با سلسله ی اسنادش از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمودند:
«در کوفه، مسجدی است که مسجد سهله نامیده می شود، اگر عمویم زید به آنجا می رفت و به خدا پناهنده می شد، خداوند، بیست سال او را پناه می داد. آنجا جایگاه سواره و خانه ی ادریس نبی است. هیچ غم زده ای نیست که به آنجا برود و میان مغرب و عشا نماز بگزارد و خدا را بخواند، جز اینکه خداوند غم هایش را برطرف می سازد.» (۱۹)
شیخ طوسی در توضیح این حدیث گفته است، پرسیدند: منظور از «سواره» کیست؟ فرمودند: «حضرت خضر (علیه السلام)». (۲۰)

۱۶٫ جعفر بن محمّد بن قُولِویه (استاد شیخ مفید) با سلسله ی اسنادش از امام جعفر صادق (علیه السلام) روایت کرده که خطاب به ابوحمزه ی ثمالی فرمودند:
«ای ابا حمزه! آیا عمویم زید را در شبی که خروج کرد، دیدار کردی؟» عرض کرد: بلی.
فرمودند: «آیا در مسجد سهیل نماز گزارد؟» عرض کرد: مسجد سهیل کجاست؟ آیا منظور شما «مسجد سهله» است؟ فرمودند: «آری.» [عرضه داشت: نه] (۲۱)
فرمودند:
«اگر در آنجا دو رکعت نماز می خواند. آنگاه به خدا پناهنده می شد، بی گمان، خداوند، تا یک سال او را پناه می داد.»
ابوحمزه ثمالی گفت:
پدر و مادرم به فدای شما! آیا مسجد سهله این گونه است؟ فرمودند:
«آری! مسجد سهله، خانه ی حضرت ابراهیم (علیه السلام) بود، هنگامی که به سوی عمالقه (۲۲) رفت؛ خانه ی حضرت ادریس بود و آنجا لباس می دوخت؛
پایگاه سواره (حضرت خضر) آنجاست؛
آنجا، تخته سنگ سبز رنگی است که تمثال همه ی پیامبران در آن است؛
در زیر آن سنگ، تربتی است که خداوند همه ی پیامبران را از آن آفریده است؛
محلّ عروج آنجاست؛ (۲۳)
فاروق اعظم، در نقطه ای از آن است؛ (۲۴)
آنجا رهگذر مردمان است؛
آنجا از سرزمین کوفه است؛
صور، در آنجا دمیده می شود؛
حشر و نشر، به سوی آنجاست؛
هفتاد هزار نفر از کنار آن محشور می شوند که بدون حساب وارد بهشت می گردند.» (۲۵)

۱۸٫ ابن مشهدی، با سلسله ی اسنادش از علیّ بن ابراهیم (صاحب تفسیر قمی) روایت کرده که در ضمن یک حدیث طولانی از پدرش ابراهیم بن هاشم نقل کرده، که در «مسجد سهله»، خدمت حضرت خضر (علیه السلام) شرفیاب شده است. در زاویه ی شرقی مسجد، از آن حضرت پرسیده: اینجا چه نام دارد؟ حضرت خضر (علیه السلام) فرمود:
«اینجا، مقام صالحان و پیامبران و رسولان است.» (۲۶)

۱۹٫ ابن مشهدی، با چند سند از بشّار مکاری روایت می کند که روزی به محضر امام صادق (علیه السلام) شرفیاب شد، طبقی از خرمای طبرزد را در محضر امام (علیه السلام) مشاهده کرد. امام (علیه السلام) از آن خرما به بشّار تعارف کرد، ایشان عذر آورد که در مسیر خود با حادثه ای دلخراش مواجه شده است، بنابراین نمی تواند چیزی بخورد.
امام (علیه السلام) آن حادثه را جویا می شوند. بشّار می گوید:
خانمی را در کوچه دیدم که زمین خورده بود. به یاد حضرت زهرا (س) افتاده، گفته بود:
«لعن الله ظالمیک یا فاطمه!»
گزارش، به شرطه رسیده بود. شرطه، او را دستگیر کرد. به سوی زندان برد. مرتب، با تازیانه بر سرش کوبید. او نیز هر چه فریاد می زد و یاری می طلبید، کسی جرئت نمی کرد که به یاریش بشتابد.
امام (علیه السلام) دست از طعام کشید. اشک از دیدگان مبارکش سرازیر شد. آنقدر گریست که محاسن و سینه و دستمالش خیس شد. آنگاه به بشّار فرمودند:
«بشّار! برخیز به مسجد سهله برویم و خدای را بخوانیم و آزادی آن زن را از خداوند بخواهیم.»
امام (علیه السلام) کسی را به شرطه خانه فرستاد و به او فرمودند: «آنجا بماند تا هنگامی که از آن زن، خبری دریافت کند.»
بشّار می گوید: در خدمت امام (علیه السلام) به مسجد سهله رفتیم. هر کدام دو رکعت نماز گزاردیم. آنگاه امام (علیه السلام) دست ها را به سوی آسمان برافراشت و دعای: «انت الله لا اله الا انت…» را تا آخر خواند. آنگاه به سجده رفت. من، جز صدای نفس هایش را نمی شنیدم.
پس از مدتی سر از سجده برداشته و فرمودند:
«برخیز که زن آزاد شد.»
بشّار گوید: در محضر امام (علیه السلام) حرکت کردیم. در کوچه های «کوفه» بودیم که فرستاده ی امام (علیه السلام) آمد و آزاد شدن آن خانم را به امام (علیه السلام) نوید داد… (۲۷)

۱ـ۴٫ ویژگی های مسجد سهله

از بررسی مجموع روایاتی که درباره ی مسجد سهله رسیده، به این نتیجه می رسیم که برای مسجد سهله ویژگی های فراوان و امتیازات بی شمار است که به گوشه ای از آنها در اینجا اشاره می کنیم.

۱٫ آنجا، از سرزمین کوفه است؛
۲٫ آنجا، اقامتگاه پیامبران و صالحان است؛
۳٫ آنجا، اقامتگاه جانشینان حضرت مهدی (علیه السلام) است؛
۴٫ آنجا، اقامتگاه حضرت ابراهیم (علیه السلام) بود؛
۵٫ آنجا، اقامتگاه حضرت ادریس (علیه السلام) بود؛
۶٫ آنجا، اقامتگاه حضرت بقیّه الله، ارواحنا فداه، است؛
۷٫ آنجا، اقامتگاه دائمی آن حضرت است؛
۸٫ آنجا، پایگاه حضرت خضر (علیه السلام) است؛
۹٫ آنجا، تربتی هست که همه ی پیامبران از آن آفریده شده اند؛
۱۰٫ آنجا، رهگذر راهیان بهشت است؛
۱۱٫ آنجا، عبادت گاه حضرت ادریس (علیه السلام) بود؛
۱۲٫ آنجا، کارگاه خیاطی حضرت ادریس (علیه السلام) بود؛
۱۳٫ آنجا، مبارک است؛
۱۴٫ آنجا، محلّ تقسیم غنایم در عصر ظهور است؛
۱۵٫ آنجا، محلّ عروج است؛
۱۶٫ آنجا، محلّ نزول فرشته ها است؛
۱۷٫ آنجا، محلّ نیایش حضرت صاحب (علیه السلام) است؛
۱۸٫ آنجا، مرکز بیت المال حضرت است؛
۱۹٫ آنجا، مقام صالحان و پیامبران است؛
۲۰٫ امام صادق (علیه السلام) برای حوائج مهم به آنجا تشریف می برد؛
۲۱٫ تمثال همه ی پیامبران در سنگ سبز رنگی در آنجا است؛
۲۲٫ تمثال همه ی پیامبران و اوصیای آنان نیز در آن سنگ است؛
۲۳٫ حشر و نشر همگان، به سوی «مسجد سهله» است؛
۲۴٫ حضرت ابراهیم (علیه السلام) از آنجا به سوی «عمالقه» رفت؛
۲۵٫ خانواده ی حضرت مهدی (علیه السلام) در هنگام ظهور، در آنجا فرود می آیند؛
۲۶٫ خدا، دوست دارد که در آنجا نیایش شود؛
۲۷٫ داوود (علیه السلام)، از آنجا به جنگ جالوت رفت؛
۲۸٫ دل هر زن و مرد مؤمن به آنجا پر می کشد؛
۲۹٫ دو رکعت نماز در آنجا، انسان را در پناه خدا قرار می دهد؛
۳۰٫ دو رکعت نماز میان مغرب و عشا، در آنجا، موجب افزایش عمر است؛
۳۱٫ دو رکعت نماز میان مغرب و عشا، در آنجا، موجب رفع غم می شود؛
۳۲٫ صور، در آنجا دمیده می شود؛
۳۳٫ عبادت در آنجا، همانند عبادت در خیمه ی رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) است؛
۳۴٫ عدالت الهی، در آنجا ظاهر می شود؛
۳۵٫ فاروق اعظم، آنجا است؛
۳۶٫ فرشتگان، هر شب و روز، در آنجا فرود می آیند؛
۳۷٫ فضایل ناگفته ی آنجا، بیش تر از آن چه بیان شده، است؛
۳۸٫ گِل همه ی پیامبران، از آنجا برداشته شده است؛
۳۹٫ «مسجد بنی ظفر»، همان «مسجد سهله» است؛
۴۰٫ «مسجد سهیل»، همان مسجد سهله است؛
۴۱٫ «مسجد شری»، «ثری»، «بری» نیز همان مسجد سهله است؛
۴۲٫ نیایش در مسجد سهله، موجب قضای حوائج و تقرّب به خدا است؛
۴۳٫ نیایش در آنجا، موجب مصونیّت از ناملایمات است؛
۴۴٫ نیایش در آنجا، موجب مصونیّت از نیرنگ دشمنان است؛
۴۵٫ هفتاد هزار نفر از آنجا، بدون حساب، وارد بهشت می شوند؛
۴۶٫ هیچ اندوهگینی وارد آن مسجد نشود، جز اینکه غم و اندوهش زدوده شود؛
۴۷٫ هیچ پیامبری مبعوث نشد، جز اینکه در آنجا نماز گزارد؛
۴۸٫ هیچ کس در آنجا به خدا پناهنده نشود، جز اینکه خدا او را پناه دهد؛
۴۹٫ هیچ کس در آنجا نماز نگزارد، جز اینکه حاجت روا برمی گردد؛
۵۰٫ هیچ کس در آنجا وارد نشود، جز اینکه حاجتش برآورده شود.

۱٫ کافی، ج ۳، ص ۴۹۵؛ تهذیب الاحکام، ج ۳، ص ۲۵۲٫
۲٫ ارشاد مفید، ج ۲، ص ۳۸۰؛ غیبت شیخ طوسی، ص ۴۷۱٫
۳٫ مزار شیخ مفید، ص ۲۵؛ المزار الکبیر، ص ۱۳۴؛ نیز ر.ک: الصراط المستقیم، ج ۲، ص ۲۵۱٫
۴٫ دلائل الامامه، ص ۴۵۸؛ نیز ر.ک: العدد القویّه، ص ۷۵٫
۵٫ المزار الکبیر، ص ۱۳۴؛ بحارالأنوار، ج ۱۰۰، ص ۴۳۶٫
۶٫ در برخی منابع نام او محمد بن حسن بن عبدالله تمیمی آمده است.
۷٫ در مورد مقابر مسجد سهله، در کتاب اجساد جاویدان، ص ۴۲، به تفضیل سخن گفته ایم. از بررسی منابع تاریخی معلوم می شود که پس از اسلام نیز افرادی در این مسجد دفن شده اند، که از آن جمله است:
الف) یحیی بن عبدالله بن محمّد بن عمر الاطرف بن امیرالمؤمنین (علیه السلام) که به دست هارون الرشید به شهادت رسید و در مسجد سهله مدفون شد. [الفائق، ج۳، ص ۴۳۶]
ب) علیّ بن ابراهیم خیّاط، صاحب چندین اصل، که به سال ۲۰۷ ه‍.ق وفات کرد و ابراهیم بن محمّد علوی بر پیکرش نماز خواند. [رجال شیخ طوسی، ص ۴۸۰؛ قاموس الرّجال، ج ۷، ص ۲۵۹]
ج) احمد بن محمّد طایی، که پنج روز مانده از جمادی الآخر ۲۸۱ ه‍.ق در کوفه درگذشت. [تاریخ طبری، ج ۸، ص ۱۶۸]
۸٫ الخرائج و الجرائح، ج ۱، ص ۴۷۱؛ الثاقب فی المناقب، ص ۵۹۷٫
۹٫ امالی شیخ طوسی، ج ۱، ص ۱۶۸؛ نیز ر.ک: الغارات، ج ۲، ص ۴۸۴٫
۱۰٫ کافی، ج ۳، ص ۴۸۹٫ تهذیب الاحکام، ج ۳، ص ۲۵۰٫
۱۱٫ این واژه، در بحارالأنوار و متن چاپی قرب الاسناد «شری» ثبت شده است. در نسخه ی خطی آن [نسخه ی کتابخانه ی آیت الله مرعشی، به شماره ی ۳۹۱۸] «بری»، در وسائل و حاشیه ی آن نسخه ی خطی «ثری» ثبت است.
۱۲٫ قرب الاسناد، ص ۱۵۹؛ وسائل الشیعه، ج ۵، ص ۲۶۸٫
۱۳٫ مستدرکات علم الرجال، ج ۶، ص ۳۳۴٫
۱۴٫ المزار الکبیر، ص ۱۳۳؛ نیز ر.ک: کامل الزّیارات، ص ۲۸٫
۱۵٫ همان.
۱۶٫ مزار شیخ مفید، ص ۲۶؛ تهذیب الاحکام، ج ۶، ص ۳۸٫
۱۷٫ مزار شیخ مفید، ص ۲۶؛ المزار الکبیر، ص ۱۳۴٫
۱۸٫ قصص الانبیاء، قطب راوندی، ص ۸۰؛ قصص الانبیاء، جزائری، ص ۶۵٫
۱۹٫ کافی، ج ۳، ص ۴۹۵؛ مرآت العقول فی شرح الاخبار آل الرّسول، ج ۱۵، ص ۴۹۱٫
۲۰٫ تهذیب الاحکام، ج ۳، ص ۲۵۲٫
۲۱٫ جمله ی «قال: لا» در اکثر منابع افتاده است، ولی در کامل و مستدرک موجود است.
۲۲٫ عمالقه جمع عملاق نام شخصی است از فرزندزادگان نوح و قبیله ی عمالقه منصوب به اوست.
۲۳٫ علامه ی مجلسی فرموده: شاید منظور از جمله ی «معراج آنجا است.»، این باشد که رسول اکرم (صلی الله علیه و اله و سلم) هنگامی که در شب معراج نزول کرده، در مسجد کوفه نماز گزارده، به مسجد سهله تشریف فرما شده، از آنجا به آسمان ها عروج فرموده است و شاید منظور این باشد که معراج معنوی برای مؤمنان، در آنجا حاصل می شود.» [بحارالأنوار، ج ۱۰۰، ص ۴۳۷]
۲۴٫ و در مورد «فاروق اعظم» احتمال داده اند که منظور، وجود مقدّس حضرت ولی عصر (علیه السلام) باشد. معنای حدیث، چنین خواهد بود که در نقطه ای از مسجد سهله، توسط حجّت خدا، بین حق و باطل، فرق گذاشته می شود.» او، برای این سخن استشهاد فرموده به حدیث پنجم که در فرازی از آن، امام باقر (علیه السلام) فرمودند: «عدالت خدا، در آنجا ظاهر می شود و قائم به عدل الهی در آنجا خواهد بود.» [همان]
۲۵٫ کامل الزّیارات، ص ۲۵؛ مزار شیخ مفید، ص ۲۴٫
۲۶٫ المزار الکبیر، ص ۱۴۱؛ مزار شهید، ص ۲۷۴٫
۲۷٫ المزار الکبیر، ص ۱۳۶؛ مزار شهید، ص
۲۶۹٫


داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


How do you get a growth spurt?
یکشنبه 1396/06/26 00:52
Simply wish to say your article is as astonishing.
The clarity in your put up is simply cool and i can suppose you are an expert on this subject.
Fine together with your permission let me to seize your feed to stay updated with forthcoming post.
Thank you 1,000,000 and please keep up the rewarding work.
How much can you grow from stretching?
چهارشنبه 1396/06/1 15:07
Everything is very open with a really clear description of the issues.
It was really informative. Your website is useful.
Thanks for sharing!
samin
چهارشنبه 1394/05/7 11:52
اوقات خود را با دیدن وبلاگ هایی با موضوعات بسیار متنوع و جالب که البته کاملا به روز هستند سپری کنید...مطمئن باشید که خوش میگذره
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر